KSIĄŻĘ HOMBURG | MANIFEST
reż. Jan Jeliński | reż. Kamila Straszyńska
MŁODA REŻYSERIA

Spektakl w reżyserii Jana Jelińskiego oparty na dramacie „Książę Homburg” Heinricha von Kleista z 1810 roku, będący dopiero drugim wystawieniem tego dzieła w Polsce, dotyka tematu „kruchej męskości”. Tytułowy książę, jako szef wojsk przeżywa wewnętrzny kryzys. Nie mogąc wytrzymać okrucieństw wojny zapada na tajemniczy syndrom rezygnacji…

Reżyser buduje pomost między czasami historycznymi, a współczesnością, dzięki czemu spektakl zaskakuje swoją aktualnością. Toczące się bezsensowne wojny, szaleńcze tempo życia, brak wytchnienia, mogą doprowadzić nawet najsilniejsze jednostki do kryzysu i chęci rezygnacji.

Twórcy stawiają pytania dotyczące narzucanych nam przez społeczeństwo ról. Czy brak możliwości wykonania powierzonych nam zadań powinno być powodem do wstydu? W jakim stopniu  państwo ma prawo decydować o naszej użyteczności? I wreszcie co oznacza i do czego obliguje dzisiaj bycie mężczyzną?

________________________

„Manifest” to performance w formie wystawy na tematy autobiograficzne. Punktem wyjścia jest przekonanie współczesnej nauki , że człowiek nie jest niczym więcej niż zespołem reakcji fizycznych i chemicznych. Coraz częściej sprowadza się egzystencję do zbioru algorytmów. Neurologia potwierdza, że w mózgu nie ma żadnego ośrodka odpowiedzialnego za świadomość i osobowość.  A jednak jako jednostki postrzegamy świat w sposób wyjątkowy, tworzymy swoją własną historię. Zatem co mnie definiuje? Czym jest moje „ja”? Kim jestem?  

Zadając sobie serię ontologicznych pytań na temat własnego istnienia, reżyserka postanawia znaleźć odpowiedź w świecie materialnym. Co by po mnie zostało, gdybym dzisiaj zniknęła z powierzchni ziemi? W odpowiedzi powstaje wystawa złożona z osobistych rzeczy autorki, które pozwalają odtworzyć skrawki jej życia i dokonać introspekcji w głąb jej postrzegania świata. Jednym z elementów jest też sama autorka, która stawia się w pozycji obiektu wystawienniczego. Widz jest oprowadzany po wystawie przez drugą performerkę, która wprowadza w szczegóły ukryte za przedmiotami, a z czasem wchodzi w polemiczny dyskurs z manifestem nieustannie powtarzanym przez reżyserkę.